Zwaaien.

Waarschijnlijk is het de eerste mooie dag van het jaar. Een vermoeden van zonlicht verwarmt kikkerland tot boven de tien graden. Uit alle spelonken en krochten komen de wij-zijn- mooi-weer-rijders tevoorschijn. 1200 briest bij het stoplicht en trekt mokkend op. Ik probeer een houding van een doorgewinterde allesrijder, kruip wat rechter op en legde nonchalant 1200 op zijn kant in de bocht. Denk ik. In één klap, door een paar graden verschil ben ik mijn unieke positie weer kwijt; vanaf nu ben ik niet alleen meer op twee wielen tussen wonen en werken. Vanaf nu is mijn asfalt en mijn heerlijke zwier en zwaaiweg tussen de weilanden ook het domein van anderen. Ieder jaar als de lente begint en de lammetjes dartelen word ik chagrijnig.

En 1200 ook. Ik hoor ‘m tikken van drie naar vier. De zon staat als een schijnwerper aan de andere kant van de weg. Ik knijp mijn oogleden samen en rij ‘m tegemoet. Dat wordt weer zwaaien. Zwaaien tot de winter. Jippie. Zwaaien naar leer en franjes, zwaaien naar duo’s uniseks en zwaaien naar buikschuivers en rijdende chesterfields. Erg? Nee hoor. De zwaai is wat ons bindt. Het is de groet van baasjes van tweewielers vijftig cc plus. Ik hou van die groet. Soms laag uit de heup, soms vrolijk omhoog, soms volstaat een knik met het hoofd. Maar altijd een groet. ‘Ha, jij ook?’ Vandaag kan ik ‘m weer testen. Kijken of de groet er nog is. Of er een antwoord komt. Of hij niet is weg bezuinigd en de winter heeft doorstaan. 1200 stopt braaf bij de kruising op de lange laan door het bos. Uit het dorp klinkt geronk. Tussen de veel te dure huizen komt een sliert leer over de klinkers aangereden. Pas gepoetst metaal glimt langs de stoplichten en kruist mijn laan. Ik zwaai. De sliert knikt en zwaait terug. Ik hoor de mondharmonica van Ennio Morricone. Even is het stil in mijn helm. Achter mij wordt getoeterd. Ik geef gas en 1200 slaat af. Ik zwaai weer. Ter verontschuldiging. Ik geef 1200 de sporen, duik in mijn stuur en rij naar de horizon.

Bas Westerweel is fervent motorrijder en doet dat het liefst op zijn BMW R1200GS. Hij is bekend als televisiepresentator van programma’s zoals Fort Boyard, Het Klokhuis, deed de stem van Plankton in Spongebob Squarepants en ging op avontuur in de VIP editie van Peking Express.

Bas' column in MotoDrive 2012-1 lees je hier.